วันนี้เรามาต่อกันด้วยสิ่งที่พอลเกลี๊ยดเกลียดกันดีกว่านะคะ

1. นังกอ นที นามสกุลห่าจิกอะไรก็จำไม่ได้แล้วค่ะ

เริ่มเอ่ยถึงอี่นี่ทีไร พอลต้องเป็นอันไมเกรนขึ้นทุกที รู้สึกไม่ถูกชะตา

กับหล่อนราวกับมันเคยมาเผาบ้านชั้นยังไงยังงั้นเลย สาเหตุใหญ่คือ

การที่หล่อนพยายามที่จะเป็นผู้นำชาวเกย์ซะเหลือเกิน แต่สิ่งที่หล่อน

กระทำนั้น ดันค้านกับปากที่พูด แถมยังทำตัวยังกับสาวพรหมจรรย์

กูเชื่อค่ะว่ารูสะดือมึงคงพรหมจรรย์อยู่ ส่วนรูตูดอาจจะไม่เพราะ

ของเทียมคงเต็มบ้านหล่อน ยิ่งได้มาอ่านหนังสือ (เช่าค่ะ ไม่ซื้อ

ให้เสนียดจัญไรมันติดเข้ามาในบ้านหรอก) ที่หล่อนเป็นโอเปอเรเตอร์

ให้กับศูนย์ให้คำแนะนำผู้หญิงที่สามีไปมีอะไรกับเกย์ด้วยแล้ว

ที่ชื่อเรื่อง สะดุดหนามแตด เอ๊ย หนามตุ๊ดค่ะ ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกว่า

ตาแล้ว จะมีนังกอตนไหนแรงเท่าอีนี่เป็นไม่มีเชียว เกือบทุกบรรทัด

หล่อนจะพยายามบอกเป็นนัย ๆ ว่าไม่มีเรื่องของเกย์เรื่องไหนที่หล่อนไม่รู้

ค่ะ มึงรู้ทุกเรื่อง ยกเว้น เรื่องตัวมึงเองไง

2. ผู้ชายจัญไร

อันนี้เคยประสบกับตัวเองมาครั้งหนึ่งและไม่เคยลืมเลย เรื่องมีอยู่ว่า

เขาเป็นลูกชายเจ้าของธนาคารตอนแรกอีพอลก็ไม่เชื่อค่ะ มันเลย

พาไปบ้าน อีดอก แม่งยังกะวัง กูเลยรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นบ้านนอก

เข้ากรุงประมาณนั้นมันบอกว่าไม่เคยมีอะไรกับใคร อีพอลโชคดี

ได้มันเป็นคนแรก แต่ขอโทษนะคะ กว่าจะได้ถวายบัวให้มันเนี่ย

มันวิ่งหนีรอบห้องค่ะ ห้องแม่งก็ไม่ใช่เล็ก (อ่านก่อน อย่าเพิ่งหัวเราะค่ะ)

คือพ่อแม่สอนมันว่าการเป็นเกย์เป็นสิ่งเหี้ยสุด ๆ ไม่ควรกระทำอย่างยิ่ง

แล้วเรื่องเซ็กส์เป็นสิ่งต้องห้าม ควรทำเฉพาะตอนอยากมีลูกเท่านั้น

ตายแล้ว ... กูถึงว่าคนบ้านมึงทำไมมันดูแปลก ๆ ไม่ได้เอาน้ำออกบ่อย

เท่าที่ควรที่เอง แต่ฝีปากอีพอลก็ใช้ได้นะคะ กล่อมจนมันยอมให้บัว

พอบัวเสร็จ มันก็ทำให้พอลมั่ง จากนั้นก็นอน ไม่ได้รุกล้ำอะไรมากมาย

กลางดึก อีนี่ลุกขึ้นมาบัวให้กูค่ะ แล้วก็ไม่หลับไม่นอนนะคะ ทำแม่งยันเช้า

อีพอลเลยรู้สึกผิดค่ะ .... อะไรนะคะ ... นอกเรื่อง ... ต๊าย ขอปูพื้นนิดนึงเอง

เอาล่ะ ทีนี้ก็ได้นั่งรถไปไหนมาไหนกับมันบ่อย จนมาวันหนึ่ง มันมารับ

ที่บ้านเพื่อจะไปดูหนังกัน อีพอลก็รีบ ๆ เลยไปนั่งข้างหลังแทน รู้ค่ะว่า

เป็นการเสียมารยาท แต่ตอนนั้นคบกันฐานะแฟนแล้วก็เลยไม่ถืออะไรกัน

ระหว่างทาง อีนี่ก็ชวนคุย ๆๆๆๆๆๆ อีพอลก็คุยตอบ แต่ ... มันคุยแล้วชอบ

หันมามองกูค่ะ กูก็เตือนให้มันอย่าหันมา มันก็ไม่ฟัง สุดท้ายได้เรื่อง

มีมอเตอร์ไซค์ตัดหน้า มันเบรคเอี๊ยด อีพอลกลิ้งลงไปกองกับยางปูพื้นรถค่ะ

แล้วเสียงชนโครมก็ตามมา จากนั้นมันก็แหกปากร้องไห้ ส่วนกูลุกขึ้นมาได้

ในสภาพปากแตกคิ้วแตก คำแรกที่มันเอ่ยออกมาคือ

"มึงลงจากรถกูไปลย ตั้งแต่กูขับรถมา ไม่เคยชน มีมึงนี่แหละ ทำให้รถกูพัง"

อ้าว อีสัด ปากหมาใช้ได้นี่คะ กูไม่ลงค่ะ มันก็แหกปากไล่กู เรื่องอะไรกูจะลง

สภาพกูยังกับโดนข่มขืนแล้วเอาหัวกระแทกพื้นแบบนี้ ไม่สวยค่ะ

จนสุดท้ายครอบครัวมันมา แล้วคุยกับกูแบบคนดี ๆ เขาทำกัน กูเลยยอม

.ลงจากรถ ตั้งแต่วันนั้นก็ไม่เคยเจอมันอีก มีแต่โทรสัพท์มาขอโทษ

แต่ก็แอบพูดไม่ได้ว่ากูเป็นต้นเหตุทั้งหมด เออ กูผิด ผิดตั้งแต่คิดคบมึงแล้วไง

3. ฝรั่ง

อันนี้มิใช่เป็นผลไม้นะคะ หมายถึงชนชาติหัวทองค่ะ คือเท่าที่ประสบมาเนี่ย

มันโคตรดูถูกคนแถบเอเชียมากเลย หรืออีพอลโชคร้ายก็ไม่รู้เจอแต่

ฝรั่งโหลยโท่ย เป็นเพื่อนกัน มันก็ชอบว่ากระแนะกระแหนว่าเป็นลิง

กูก็เลยด่าว่าลิงก็ยังมีเอกราช ไม่ใช่อีพวกเสียเอกราชให้เขายึดครอง

หรือบางคนก็คบกันในฐานะ กิ๊ก แต่ไม่รอดค่ะ คือมันไม่เข้าใจว่าคนไทย

ต้องห่วงใยพ่อแม่พี่น้องเป็นอันดับ 1 ส่วนพวกมันนี่ ครอบครัวเรื่องรอง

มันจะให้กูไปอยู่กับมัน กูจะไปยังไงล่ะ เกิดมันเอากูไปทิ้งไว้นั่น

เดี๋ยวได้ลงข่าวหน้า 1 หนำใจปะไร พอกูไม่ยอม แม่งก็เริ่มหยาบคายใส่

บางคนถึงขั้นขู่ฆ่า เพราะกูปากดีบอกว่า คนแบบมึงอย่ามาเหยียบแผ่นดิน

ที่มีคุณค่าแบบนี้เลย กลับไปบ้านเกิดเมืองนอนสถุล ๆ ของมึงเถอะ

อารมณ์โกรธของกูก็แรงใช่เล่นค่ะ ขอให้มันเจ็บที่สุดก็พอ ส่วนที่พยายาม

ฝึกภาษาให้มาก ๆ เพราะเกลียดพวกมัน ไม่อยากให้มันมาเอาเปรียบคนไทย

หรือเวลามันด่าคนไทยจะได้ด่ากลับ เอาไว้ใช้ประโยชน์เยี่ยงนี้ดีนักแล

4. คนที่ชอบล้ำเส้น

คนเรามันก็มีกำแพงหรือขอบเขตกันทุกคนใช่ไหมคะ พอลคนหนึ่งล่ะที่ยอมรับ

ว่ามีกำแพงสูงมาก เนื่องมาจากหลายปัจจัยทำให้ต้องกั้นไว้สูงและหนาสุด

ก็จะมีคนพยายามสอดรู้สอดเห็นอยากจะข้ามเขตแดนของพอล แรก ๆ ก็ยัง

พอทน หนัก ๆ เข้าอีพอลก็เม้งแตกค่ะ แบบว่าไม่รู้เรื่องกูสักเรื่องคงไม่ตายมั้ง

หรือคงไม่ทำให้ชีวิตมึงตกต่ำลงไปกว่านี้หรอก คือ พอลไม่ชอบให้คนถาม

เรื่องส่วนตัว กรณีนี้หมายถึงเพิ่งเจอกันหรือคุยกันได้ไม่เท่าไรก็ตีสนิท

คือ ตีสนิทได้ แต่ต้องรู้กาละเทศะ กูไม่อยากโกหกก็ต้องมาทำเพราะอีพวกนี้

5. เบียร์

อันนี้มิใช่พอลเกลียดผัวตัวเองนะคะ แต่หมายถึงเครื่องดื่มชนิดนี้เท่านั้น

เพราะมาจากพ่อดื่มมันแล้วเมาอาละวาดมาตั้งแต่อีพอลเกิดจนตอนนี้ก็

เริ่มเข้าวัยรุ่นตอนปลาย ความทรงจำที่เกี่ยวกับพ่อจึงไม่ดีแล้วมันก็มาจาก

สิ่งนี้ พอลเลยไม่ข้องแวะกับสิ่งนี้เลย หรือเพียงได้กลิ่นก็จะอาเจียน

รู้ว่าเป็นอุปาทาน แต่มันคงแรงพอที่จะทำให้จำไปจนชั่วชีวิต แล้วพอลเชื่อ

ว่าเกลียดสิ่งไหนได้สิ่งนั้นจริง ๆ ได้ผัวก็ชื่อ เบียร์ เขาชอบกินเหล้ากินเบียร์

พอลไม่ชอบคนที่ทานเหล้าบ่อย เขาก็ทานบ่อย แต่รู้ว่าทานกับที่บ้านไม่เคย

ไปเถลไถลที่ไหน แต่ลึก ๆ มันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่ดี แต่อย่างน้อยเขาก็ยัง

บอกกล่าวทุกครั้งที่จะไปทาน อันนี้ถือเป็นข้อดีค่ะ เพราะพอลเริ่มทำใจยอมรับได้

แต่คิดว่าอนาคตหากเราต้องอยู่ด้วยกัน ก็คงต้องขอให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้

เพราะห่วงสุขภาพของเขา เพราะพ่อตัวเองก็เริ่มแสดงอาการของโรคตับแข็ง

จนหมอสั่งห้ามทานเพราะขืนทานจะถึงตายค่ะ พอลรักผัวก็เลยไม่อยากให้ทาน

เพราะพอลเลิกในสิ่งที่เขาห่วงและไม่ชอบเนื่องจากอาจถึงชีวิตเหมือนกันได้แล้ว

ก็อยากให้เขาเลิกบ้าง เพราะกว่าจะได้คนรักที่แสนดีแบบนี้มา อีพอลต้องน้ำตาเช็ด

หัวเหน่ามาหลายครั้งจนจำไม่ได้แล้ว เพราะหากไม่ได้อยู่กับคนนี้ อีพอลก็ไม่อยาก

ไปเริ่มใหม่กับใคร เพราะเราเองก็รู้ตัวว่าอายุมากขึ้นทุกที ใครมันจะอยากได้

ผู้ชายตัวเล็กยังกะฮอบบิท ขาว ๆ ตี๋ ๆ แถมมีฉายาว่า เฒ่าทารก กันล่ะคะ

ตายแล้ว จบ 5 ข้อแล้วหรือเนี่ย นึกไม่ออกเลยว่าต่อไปจะคุยเรื่องอะไรดี

ไว้จะพยายามสรรหามาก็แล้วกันนะคะ หวังว่าคงได้รับความเอ็นดูจากพี่ ๆ น้อง ๆ

ทุกท่าน บางถ้อยคำแรงไปหยาบไปก็ขออภัยค่ะ อยากให้รู้สึกเหมือนเพื่อน ๆ

คุยกันมากกว่า อยากให้เป็นกันเองค่ะ ไปแล้วค่ะ รักนะจ๊ะ บ๊วบ ๆ